Blerende buren en humor.

Blerende buren en humor.

Een verhaal over blerende buren en humor. Wat doe je als je woorden niet meer helpen?

Het spreekwoord luidt niet voor niets; één afbeelding, zegt meer dan 1000 woorden.

Blerende buren en humor. Gaat dat samen? Laatst vertelde iemand tegen een bekende van mij, dat ik geen gevoel voor humor zou hebben. Wat vreselijk jammer om dat te horen. Niet, dat ik geen gevoel voor humor zou hebben, maar dat zoiets simpels niet rechtstreeks aan mij gericht kan worden.

Iedereen heeft gevoel voor humor. De variatie is oneindig groot te noemen. Zelfs dieren bezitten een gevoel van humor. Bij bomen heb ik het nog niet weten te ontdekken. Maar het zo mij niet verbazen als ze ons stilletjes uitlachen, wanneer wij in hun rustgevende rijk wandelen, en het hebben over de meest onbenullige zaken. Met humor worden zelfs oorlogen uitgevochten en gewonnen. Denk maar eens aan de vele cartoons, die door alle partijen wereldwijd ingezet werden als wapen. Om maar niet te zwijgen van de humorvolle speeches, die werden gehouden om het moraal hoog te houden.

Ik heb geen idee, welk soort humor aan mijzelf zou moeten worden toegeschreven. Het ligt denk aan de situatie, de lading van het moment.

Zo heb ik achter mij een paar buren wonen, waarvan het heel makkelijk te raden is, of de buurvrouw buiten is, of niet. Als zij buiten is, zwijgen de vogeltjes abrupt, houden blaffende honden stil, en hoor je de bomen diep zuchten. Sommigen van hen beginnen spontaan blaadjes te verliezen, die zij dan weer nijdig opruimt. Want een blaadje op de stoep, is in haar ogen nog erger dan een hongerwinter. Haar stemvolume en gelach, is hoog genoeg, om twijfel te zaaien of je niet uit zelfbescherming tegen gehoorbeschadiging oordopjes moet gaan indoen. Als zij met haar ‘stokdove’ overburen praat, mag je werkelijk het hele verhaal meekrijgen, al dan wel, of niet gewenst.

Zelfs haar eigen kind zei eens midden in een gesprek: ”Mam , je schreeuwt.”

Het heeft niet mogen baten…haar kleinkind blert inmiddels uit volle borst vrolijk mee. Jong geleerd is oud gedaan. Ik heb haar eens verteld, dat ik op ruim 40 meter afstand, eigenlijk geen interesse heb in al die informatie; hoe duur de kapper was, waar ze met vakantie naartoe wil, welke roddel haar kennis had, etc, etc.

Ga lekker naar binnen denk ik dan. Nodig de ander uit voor een kop koffie, en leuter tussen je vier muren je verhalen af, in plaats van op straat een uur te staan krakelen, zoals een middeleeuwse stadsomroeper dat deed. Dringt het niet door? Zou de koffie te duur zijn? Heeft ze smetvrees, of geen servies? Wie weet. Het heeft me doen besluiten om speciaal voor haar, en haar blerende bezoekende gasten een ‘uithangbordje’ met afbeelding te maken wat ik achter mijn schuurtje heb bevestigt. Wellicht gaat er ooit een lampje branden, wellicht ook niet.

Mook heeft in ieder geval weer een primeur, met dit geheel nieuwe bord. Helaas wilde de gemeente geen medewerking verlenen, om het tot een officieel bord te verheffen. Best jammer, want er zullen heus wel meer ‘vismarkten’ zijn, dan alleen deze achter mijn poortje…

(Update; het heeft gewerkt. Blerende buren en humor, gaat dus samen.)

Terug naar verhalen van Marco Pothuizen.